Definicja należytej staranności zawarta jest w art. 355 § 1 Kodeksu cywilnego. Dłużnik jest zobowiązany do staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju (należyta staranność). Jak precyzuje rodzima judykatura, przypisanie określonej osobie niedbalstwa jest uzasadnione tylko wtedy, gdy osoba ta zachowała się w określonym miejscu i czasie w sposób odbiegający od właściwego dla niej miernika należytej staranności (wyrok SN z 10 marca 2004 r., sygn. akt IV CK 151/03). W praktyce jego zastosowanie polega na wyznaczeniu stosownego modelu, ustalającego optymalny w danych warunkach sposób postępowania, odpowiednio skonkretyzowanego i aprobowanego społecznie, a następnie na porównaniu zachowania dłużnika z tak określonym wzorcem (wyrok Krajowej Izby Odwoławczej z 30 września 2020 r., sygn. akt KIO 2095/20).

Skutkiem bezzasadnego zastrzeżenia określonych informacji jako tajemnicy przedsiębiorstwa jest leżący po stronie zamawiającego obowiązek odtajnienia takich danych. W uchwale Sądu Najwyższego z 21 października 2005 r. (sygn. akt III CZP 74/05), wyraźnie stwierdzono, że w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego zamawiający bada skuteczność dokonanego przez oferenta zastrzeżenia dotyczącego zakazu udostępniania informacji potwierdzających spełnienie wymagań wynikających ze specyfikacji istotnych warunków zamówienia. Następstwem stwierdzenia bezskuteczności zastrzeżenia jest wyłączenie zakazu ujawniania zastrzeżonych informacji (wyrok Krajowej Izby Odwoławczej z 8 października 2020 r., sygn. akt KIO 1735/20).

Artykuł 93 ust. 1 pkt 6 ustawy Pzp pozwala zamawiającemu unieważnić postępowanie, jeżeli wystąpiła istotna zmiana okoliczności powodująca, że prowadzenie procedury lub wykonanie zamówienia nie leży w interesie publicznym, czego nie można było wcześniej przewidzieć. Sam stan epidemiczny nie stanowi jednak automatycznej przesłanki określonej w art. 93 ustawy Pzp. Dopiero sytuacja, kiedy wskazana epidemia wpływa bezpośrednio na gospodarkę krajową, co przekłada się z kolei na sytuację finansową, gospodarczą oraz kadrową instytucji zamawiającej, może zostać uznana za nową okoliczność, której w momencie wszczęcia postępowania nie można było przewidzieć.

Izba za bezzasadny uznała zarzut naruszenia art. 90 ust. 1–3 ustawy Pzp przez wielokrotne wzywanie wykonawcy do złożenia kolejnych wyjaśnień dotyczących zaoferowanej ceny, pomimo iż wykonawca zobowiązany był wykazać, że jego oferta nie zawiera rażąco niskiej ceny już w odpowiedzi na pierwsze wezwanie zamawiającego. Skład orzekający przywołał wyrok KIO z 18 lutego 2016 r. (sygn. akt KIO 150/16), w którym wskazano, że powtórzenie wezwania do złożenia wyjaśnień musi wynikać z obiektywnych okoliczności uzasadniających uszczegółowienie wyjaśnień złożonych przez wykonawcę na pierwsze wezwanie zamawiającego. Przyjąć zatem należy, że uzasadnieniem do skierowania kolejnego wezwania w trybie art. 90 ust. 1 ustawy Pzp może być np. konieczność rozwinięcia lub uszczegółowienia wyjaśnień już złożonych przez wykonawcę na pierwsze wezwanie, sformułowane przez zamawiającego w sposób ogólny, oparty na literalnym brzmieniu przepisu, co w praktyce zdarza się bardzo często (wyrok Krajowej Izby Odwoławczej z 13 października 2020 r., sygn. akt KIO 1976/20).

PortalZP oraz MarketPlanet zapraszają do udziału w panelu ekspertów Pzp. To cykl bezpłatnych spotkań online dedykowanych wszystkim podmiotom objętym ustawą Pzp, które chcą poznać praktyczne podejście oraz doświadczenia innych zamawiających, ekspertów Pzp do pełnej elektronizacji w zamówieniach publicznych: pod kątem zakupów, technologii oraz prawa.

W przypadku wymogu dysponowania „środkami finansowymi”, KIO stoi na stanowisku, iż każdorazowo chodzi tutaj o zdolność finansową rozumianą jako możliwość dysponowania środkami pieniężnymi, czego nie można utożsamiać ze sferą majątkową wykonawcy. Jednostki uczestnictwa reprezentujące prawa majątkowe uczestnika funduszu inwestycyjnego czy papiery wartościowe zapisane na rachunku maklerskim nie są tożsame ze środkami pieniężnymi. Stąd złożenie informacji pochodzącej od banku określającej stan jednostek uczestnictwa nie potwierdza zdolności finansowej (wyrok z 10 grudnia 2019 r., sygn. akt KIO 2381/19).

Do końca 2020 roku zamawiający, który chce zawrzeć umowę o zarządzanie pracowniczymi planami kapitałowymi, wybiera wykonawcę bez stosowania ustawy Pzp. Od 1 stycznia 2021 r. tego rodzaju zamówienia będą podlegać Prawu zamówień publicznych, ale tylko wówczas gdy ich wartość będzie się równać progom unijnym lub je przewyższy.

Ustawa Pzp nie zawiera definicji legalnej rażąco niskiej ceny i nie budzi wątpliwości fakt, że zarówno omawiane przepisy, jak i wiążące ustawodawstwo Unii Europejskiej, pozostawiają rozwinięcie tego pojęcia, jako klauzuli generalnej, orzecznictwu. Dlatego też, w każdym przypadku przeprowadzenia procedury udzielenia zamówienia publicznego, jeżeli jest ku temu potrzeba, należy kwestę rażąco niskiej ceny badać ad casum (por. wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z 25 sierpnia 2015 r., sygn. akt XXIII Ga 1072/15). Samo pojęcie rażąco niskiej ceny każdorazowo wymaga w indywidualnej, ustalonej sytuacji, konkretyzacji, zaś ustawa Pzp, nie posiada ustawowo określonego procentowego poziomu, na podstawie którego można uznać automatycznie, kiedy mamy do czynienia z zaoferowaniem rażąco niskiej ceny. Dlatego każdy przypadek – ze względu na przedmiot zamówienia, sposób jego realizacji, wartość zamówienia oraz uwarunkowania danego rynku – należy oceniać indywidualnie (por. postanowienie Sądu Okręgowego w Poznaniu z 17 stycznia 2006 r., sygn. akt II Ca 2194/05) –  wyrok Krajowej Izby Odwoławczej z 9 lipca 2020 r., sygn. akt KIO 1097/20.

W orzecznictwie Izby oraz sądów powszechnych ugruntowane jest stanowisko, że o zgodności treści oferty z treścią siwz przesądza ich porównanie. Niezgodności tych dwóch dokumentów należy oceniać z uwzględnieniem pojęcia oferty zdefiniowanego w art. 66 Kodeksu cywilnego. Chodzi tu o niezgodność oświadczenia woli wykonawcy z oczekiwaniami zamawiającego w odniesieniu do merytorycznego zakresu przedmiotu zamówienia (wyrok Krajowej Izby Odwoławczej z 14 sierpnia 2020 r., sygn. akt  KIO 1752/20).  

Ustanowienie przez zamawiającego obowiązku osobistego wykonania przez wykonawcę czynności zagospodarowania odpadów stanowiących największy (kluczowy) udział procentowy w strumieniu odpadów objętych przedmiotem zamówienia (około 68% strumienia odpadów), zabezpiecza interesy zamawiającego. Ułatwia koordynację umów i optymalizację w kierowaniu strumieniem odpadów oraz sprawne realizowanie umów w zakresie odbioru odpadów, poprzez zapewnienie stałej destynacji podmiotom odbierającym odpady (wyrok Krajowej Izby Odwoławczej z 18 sierpnia 2020 r., sygn. akt  KIO 1716/20).