Na podstawie wewnętrznie sprzecznych zapisów siwz nie można ustalić jednoznacznie rzeczywistej woli zamawiającego. W konsekwencji tego ustalenia należało przyjąć, że wolą zamawiającego było podporządkowanie się przepisom ustawy Pzp i żądanie dokumentów podmiotowych od podmiotów trzecich tylko w sytuacji, gdy będą one brały udział w realizacji części zamówienia (wyrok KIO z 29 czerwca 2016 r.; sygn. akt 1051/16).

Cena zaproponowana w ofercie nie jest rażąco niska, tj. niewiarygodna, nierealistyczna w porównaniu do rynkowych podobnych zamówień i nie można postawić zarzutu, że wskazuje na możliwość realizacji zamówienia poniżej kosztów zakupu i świadczenia dostawy, jeżeli zobrazowane koszty w części poparte dowodami bilansują się z ceną oferty (wyrok z 28 czerwca 2016 r., sygn. akt KIO 1052/16).

Krajowa Izba Odwoławcza wydała już trzecie postanowienie kwestionujące prawo wykonawcy do wniesienia odwołania od wyboru najkorzystniejszej oferty w postępowaniu poniżej progów unijnych. Tym razem arbitrzy okazali się wyjątkowo zgodni w interpretacji. Ku satysfakcji uczestników rynku zamówień prezes UZP jest jednak odmiennego zdania. Jedno z tych postanowień zostało już zaskarżone, a zaskarżenie kolejnych dwóch wydaje się kwestią czasu.

Skoro żądaniem wykonawcy było przekazanie rysunku sprzętu, a zamawiający taki rysunek przekazał, to nie sposób uznać, że nie wywiązał się ze swojego obowiązku. Nie jest bowiem zadaniem zamawiającego domyślanie się, jakie dane na tym rysunku wykonawca oczekuje pozyskać. W ocenie Izby zarzuty odwołującego zostały podniesione jedynie w celu wydłużenia postępowania prowadzonego przez zamawiającego, a ich ranga jest na tyle marginalna, że nie może stanowić podstawy do uwzględnienia odwołania (wyrok z 4 lipca 2016 r., sygn. akt KIO 1057/16).

W zamówieniach publicznych zasadą jest uprawnienie wykonawcy do powierzenia wykonania części zamówienia podwykonawcy. W myśl regulacji zmienionego art. 36a ustawy Pzp zamawiający może jednak zastrzec obowiązek osobistego wykonania przez wykonawcę kluczowych części zamówienia na roboty budowlane lub usługi albo prac związanych z rozmieszczeniem i instalacją, w ramach zamówienia na dostawy.

Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 93 ust. 3 ustawy Pzp zamawiający zawiadamiając wykonawców o czynności unieważnienia postępowania, jest zobowiązany przekazać wykonawcom uzasadnienie faktyczne i prawne swej czynności (wyrok Krajowej Izby Odwoławczej z 20 czerwca 2016, sygn. akt KIO 919/16, 937/16, 938/16, 939/16, 943/16, 944/16, 946/16, 947/16, 949/16, 951/16).

W ocenie Izby zamawiający powinien dążyć do jak najpełniejszego przekazania posiadanych przez siebie informacji, które umożliwią wykonawcom złożenie ofert uwzględniających wszystkie okoliczności. Dotyczy to w szczególności sytuacji, w których jest to niezbędne do zapewnienia jednolitości i porównywalności składanych ofert. Na tę konieczność wskazuje art. 29 ust. 2 ustawy Pzp, który obliguje zamawiającego do opisania przedmiotu zamówienia w taki sposób, aby możliwe było zachowanie uczciwej konkurencji (wyrok Krajowej Izby Odwoławczej z 21 lipca 2016 r.; sygn. akt KIO 1121/16).

Nowelizacja ustawy Pzp wprowadziła dla zamawiających dodatkowy nowy obowiązek. W postępowaniach na roboty budowlane lub usługi, których wartość przekracza wyrażoną w złotówkach kwotę 1.000.000 euro, do nadzoru nad realizacją zamówienia zamawiający zobowiązany jest powołać zespół (art. 20a ustawy Pzp).

Odwołujący nie jest uprawniony do stawiania nowych zarzutów (czy też rozszerzania zakresu sformułowanych zarzutów) już po upływie terminu na wniesienie odwołania. Wobec tego także zamawiający, w związku z faktem, iż odwołanie wnoszone jest wobec konkretnych jego czynności, nie jest władny w toku postępowania odwoławczego przed Izbą wskazywać na nowe okoliczności, które przemawiać miałyby za słusznością podjętej przez niego decyzji (wyrok KIO z 22 lipca 2016 r. sygn. akt KIO 716/16).

Skoro zamawiający: nie narzucił w siwz określonych form aktywizacji, które wykonawcy mogli zastosować jako fakultatywne, nie wykluczył opisanych w ustawie o promocji zatrudnienia konkretnych form aktywizacji, nie podyktował wykonawcom jednolitej stawki podatku VAT, nie mógł oczekiwać, że wszystkie koncepcje będą opisywać jednakowy katalog form aktywizacji, a tym samym, że wszyscy wykonawcy zastosują jednakową stawkę podatku (wyrok KIO z 28 lipca 2016 r.; sygn. akt KIO 1287/16).