KIO 260/19 WYROK dnia 26 lutego 2019 r.

Data: 30 maja 2019

Sygn. akt KIO 260/19  

WYROK 

z dnia 26 lutego 2019 r. 

Krajowa Izba Odwoławcza   -   w składzie: 

Przewodniczący:     

Emil Kawa 

Protokolant:             Klaudia Ceyrowska  

po  rozpoznaniu  na  rozprawie  w  dniu  25  lutego  2019  roku  w  Warszawie 

odwołania 

wniesionego do Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej w dniu 13.02.2019 r. przez wykonawcę 

SkyCash  Poland  S.A,  ul.  Sienna  73,  00-833  Warszawa 

w  postępowaniu  prowadzonym 

przez  Miasto  Sto

łeczne  Warszawa-Zarząd  Dróg  Miejskich,  ul.  Chmielna  120,  00-801 

Warszawa 

przy  udziale  wykonawcy  mPay  S.A.,  ul.  Jasna  1/421,  00-013  Warszawa 

zgłaszającego 

swoje przystąpienie do postępowania odwoławczego po stronie zamawiającego 

                                                            orzeka 

uwzględnia  odwołanie  w  zakresie  pierwszego  zarzutu  odwołania,  dotyczącego 

niezasadnego  objęcia  tajemnicą  przedsiębiorstwa  wyjaśnień  wykonawcy

w  zakresie 

kalkulacji  ceny  oferty 

i  nakazuje  zamawiającemu:  unieważnienie  czynności  wyboru  oferty 

najkorzystniejszej, uznanie za bezskuteczne z

astrzeżenia wyjaśnień wykonawcy mPay S.A. 

w  zakresie  oferowanej  ceny  oferty

jako  tajemnicy  przedsiębiorstwa  oraz  dokonanie 

ponownego badania i oceny ofert. 

w pozostałej części odwołanie oddala,  

zalicza w poczet kosztów postepowania kwotę 7 500 (siedem tysięcy pięćset) złotych 

uiszczonych przez odwołującego tytułem wpisu od odwołania. 

kosztami  postępowania  obciąża  stosownie  do  wyniku  w  ¼  zamawiającego  i  w  ¾ 

odwołującego 

z

asądza  od  zamawiającego

Miasta 

Stołecznego  Warszawa-Zarząd  Dróg  Miejskich, 

ul. Chmielna 120, 00-801 Warszawa 

na rzecz odwołującego SkyCash Poland S.A, ul. Sienna 


73,  00-833  Warszawa, 

kwotę  1875  (jeden  tysiąc  osiemset  siedemdziesiąt  pięć)  złotych 

stanowiących ¼ wysokości uiszczonego wpisu od odwołania. 

Stosownie  do  art.  198a  i  198b  ustawy  z  dnia  29  stycznia  2004  r.  - 

Prawo  zamówień 

publicznych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1986 ze zm.) na niniejszy wyrok - w terminie 7 dni od 

dnia  jego  doręczenia  -  przysługuje  skarga  za  pośrednictwem  Prezesa  Krajowej  Izby 

Odwoławczej do Sądu Okręgowego w Warszawie. 

Przewodniczący:     ………………….… 


Sygn. akt KIO 260/19 

                                           UZASADNIENIE 

Miasto  Stołeczne  Warszawa-Zarząd  Dróg  Miejskich,  ul.  Chmielna  120,  00-801 

Warszawa,  zwane  dalej  „Zamawiającym”  prowadzi  postępowanie  o  udzielenie  zamówienia 

publicznego na 

„Pobieranie opłat za postój w Strefie Płatnego Parkowania Niestrzeżonego z 

wykorzystaniem platform/kanałów mobilnych", znak postępowania: DPZ/116/PN/105/18. 

W  dniu  08.02.2019  r.  Zamawiający  poinformował  wykonawców  o  wyborze  oferty 

najkorzystniejszej za którą została uznana oferta złożona przez wykonawcę mPay S.A.,, ul. 

Jasna 1/421, 00-

013 Warszawa, który to wykonawca skutecznie przystąpił do postępowania 

odwoławczego po stronie Zamawiającego. 

Od  takiej  czynności  Zamawiającego  wykonawca  Sky  Cash  Poland  S.A,  ul.  Sienna  73, 

00-833 Warszawa,  dalej  zwany 

„Odwołującym” wniósł  odwołanie do  Prezesa  Krajowej  Izby 

Odwoławczej w Warszawie. 

We  wniesionym  odwołaniu  zarzucił  Zamawiającemu  dokonania  wyboru  oferty,  która 

powinna podlegać odrzuceniu ponieważ wykonawca mPay nie udzielił wyjaśnień w zakresie 

zaoferowanej  ceny

,  ewentualnie  dokonana  ocena  wyjaśnień  wraz  ze  złożonymi  dowodami 

potwierdza,  że  oferta  zawiera  rażąco  niską  cenę  w  stosunku  do  przedmiotu  zamówienia. 

Nadto 

Zamawiający uniemożliwił

weryfikację Odwołującemu zaoferowanej ceny przez  mPay 

S.A  poprzez  zaniechanie  odtajnienia  informacji  oznaczonych  przez  jako  tajemnica 

przedsiębiorstwa,  mimo  że  wykonawca  mPay  nie  wykazał  w  dostateczny  sposób,  że 

zastrzeżone  przez  niego  informacje  stanowią  tajemnicę  przedsiębiorstwa.  Powyższe 

czynności  wyczerpują  według  Odwołującego  naruszenie  art.  89  ust.  1  pkt  4,  art.  90  ust.  3, 

art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 i 3 ustawy Pzp. 

Ponadto Odwołujący zarzucił Zamawiającemu naruszenie: 

a)  art.  89  ust.  1  pkt  2  ustawy  Pzp,  poprzez  zaniechanie  odrzucenia  oferty  wykonawcy 

mPay,  która  z  uwagi  na  brak  spełniania  przez  przedmiotowego  wykonawcę  wymogów 

wynikających  z  ustawy  z  dn.  1  marca  2018  r.  o  przeciwdziałaniu  praniu  pieniędzy  oraz 

finansowaniu terroryzmu (dalej „ustawa AML") nie gwarantuje realizacji zamówienia zgodnie 

z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, 

b)  art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy Pzp w zw. z art. 3 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy 

o  zwalczaniu  nieuczciwej  konkurencji,  poprzez  zaniechanie  odrzucenia  oferty  wykonawcy 

mPay, mimo że jej złożenie stanowiło czyn nieuczciwej konkurencji w rozumieniu przepisów 

o zwalczaniu nieuc

zciwej konkurencji, polegający na zaoferowaniu usług poniżej kosztów ich 

świadczenia, 

c)  art. 89 ust. 1 pkt 7d ustawy Pzp,  poprzez zaniechanie odrzucenia oferty wykonawcy 

mPay,  której  wybór  narusza  bezpieczeństwo  publiczne  lub  istotny  interes  bezpieczeństwa 


państwa z uwagi na niespełnianie przez wykonawcę mPay wymogów wynikających z art. 36 

ust. 1 pkt 1), art. 42 i art. 74 ust. 1 ustawy AML, 

d)  art.  89  ust.  1  pkt  5  w  zw.  z  art.  24  ust.  1  pkt  17  ustawy  Pzp,  poprzez  zaniechanie 

odrzucenia oferty wykonawcy mPa

y, który powinien był zostać wykluczony z postępowania o 

udzielenie zamówienia publicznego z uwagi na przedstawienie w wyniku lekkomyślności lub 

niedbalstwa informacji wprowadzających w błąd Zamawiającego, co do możliwości realizacji 

przedmiotowego  zamówienia,  z  pominięciem  informacji  o  niespełnianiu  przez  mPay 

wymogów  prawa  powszechnie  obowiązującego,  wynikających  z  ustawy  AML,  których 

dochowanie  jest  niezbędne  dla  zgodnego  z  prawem  wykonania  zamówienia,  które  to 

informacje  mogły  mieć  istotny  wpływ  na  decyzje  podejmowane  przez  Zamawiającego  w 

postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, 

Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o nakazanie Zamawiającemu: 

unieważnienia czynności wyboru oferty najkorzystniejszej; 

udostępnienia Odwołującemu w całości (odtajnienie) wyjaśnień ceny złożonych przez 

wykonawcę mPay w piśmie z dnia 26.11.2018 r., jak i wyjaśnień dodatkowych dotyczących 

ceny  złożonych  w  piśmie  z  dnia  13.12.2018  r.,  a  także  udostępnienie  Odwołującemu  w 

całości (odtajnienie) pisma Zamawiającego z dnia 10.12.2018 r.; 

3)  odrzucenia oferty wykonawcy mPay; 

powtórzenia czynności badania i oceny ofert; 

dokonania ponownej czynności badania i wyboru oferty najkorzystniejszej. 

Na  wstępie  wskazać  należy,  że  postępowanie  jest  prowadzone  z  zastosowaniem 

z

asad obowiązujących dla wartości zamówień poniżej progów unijnych w zakresie usług. 

W  uzasadnieniu  zarzutu  pierwszego  dotyczącego  niezasadnego  objęcia  tajemnicą 

przedsiębiorstwa wyjaśnień w zakresie zaoferowanej ceny - czy cena ta nie jest rażąco niska 

Od

wołujący wskazał na uregulowania ustawowe i podał, że zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o 

zwalczaniu nieuczciwej konkurencji z dn. 16 kwietnia 1993 r. (Dz. U. 2018 poz. 419 ze zm.) 

przez  tajemnicę  przedsiębiorstwa  rozumie  się  „informacje  techniczne,  technologiczne, 

organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które 

jako  całość  lub  w  szczególnym  zestawieniu  i  zbiorze  ich  elementów  nie  są  powszechnie 

znane osobom  zwykle  zajmującym  się tym rodzajem  informacji  albo  nie  są łatwo dostępne 

dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, 

przy  zachowaniu  należytej  staranności,  działania  w  celu  utrzymania  ich  w  poufności".  W 

przypadku,  gdy  nie  zostanie  spełniony  którykolwiek  z  wyżej  wskazanych  warunków, 

informacja nie może zostać objęta tajemnicą przedsiębiorstwa w postępowaniu o udzielenie 

zamówienia publicznego. 

Podkreślił,  że  wykonawca  mPay  dwukrotnie  składał  wyjaśnienia  w  zakresie 

zaoferowanej  ceny:  tj.  26.11.2018  r.  oraz  13.12.2018 

r.  Niezależnie  od  podania 


nieprawidłowej  podstawy  prawnej,  wykonawca  mPay  -  co  istotniejsze  -  wykazując,  że 

zastrzeżone  informacje  stanowią  tajemnicę  przedsiębiorstwa,  nie  odniósł  się  do  wszystkich 

przesłanek wymienionych w art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, a co 

do  pozostałych  przesłanek,  odniósł  się  jedynie  lakonicznie,  co  przesądza  o  tym,  że 

informacje  zastrzeżone  przez  wykonawcę  mPay  powinny  zostać  przez  Zamawiającego 

odtajnione. 

Podał, że z uzasadnienia złożonego wraz z wyjaśnieniem ceny z dnia 26.11.2018 r. nie 

wynika, że informacje te jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów 

nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem usług, albo nie są 

łatwo  dostępne  dla  takich  osób.  Wykonawca  mPay  nie  odniósł  się  do  tej  przesłanki  nawet 

poprzez  proste  oświadczenie.  Wobec  powyższego  nie  można  uznać,  że  ta  okoliczność 

została „wykazana" przez tego wykonawcę. Pominięcie tej okoliczności przesądza o tym, że 

treść wyjaśnień sposobu obliczenia ceny z dnia 26.11.2018 r. powinna zostać odtajniona. 

Zwrócił  uwagę  również  na  oświadczenie  wykonawcy  mPay  w  zakresie  pozostałych 

przesłanek  pozwalających  prowadzących  do  możliwości  uznania  danej  informacji  za 

tajemnicę  przedsiębiorstwa.  Odnosząc  się  do  charakteru  organizacyjnego  zastrzeżonych 

informacji  oraz  ich  wartości  gospodarczej  wskazał,  że  przedłożone  uzasadnienie  ogranicza 

się do  prostego  stwierdzenia,  że tak jest  z  uwagi  na to,  że to ma  znaczenie dla pozycji  na 

rynku  mPay. 

Podniósł,  że  wykonawca  mPay  pisze  o  podjęciu  „niezbędnych  działań 

zmierzających  do  zachowania  poufności  wiedzy",  tymczasem  ustawa  o  zwalczaniu 

nieuczciwej  konkurencji  odnosi  się  do  podjęcia  przy  zachowaniu  należytej  staranności 

działań  w  celu  utrzymania  ich  [informacji]  w  poufności.  Prowadzi  to  do  wniosku,  że 

wykonawca mPay podjął jedynie niezbędne działania zmierzające do zachowania poufności 

wiedzy  (nie  informacji),  przy  czym  wykonawca  mPay  nie  oświadczył,  aby  realizując  te 

działania dochował należytej staranności. W świetle wyjaśnień mPay nie można wykluczyć, 

że zostały podjęte niezbędne działania, które jednak były  wykonywane na tyle niedbale, że 

nie  zapewniały  ochrony  utajnianych  informacji.  W  konsekwencji  należy  przyjąć,  że  i  ta 

przesłanka utajnienia nie została wykazana przez wykonawcę mPay. 

Podkreślił, że analogiczne zastrzeżenia odnoszą się do uzasadnienia objęcia tajemnicą 

dodatkowych wyjaśnień ceny składanych przez wykonawcę mPay dnia 13.12.2018 r. Treść 

uzasadnienia  objęcia  tajemnicą  dodatkowych  wyjaśnień  jest  tożsama  z  oświadczeniem 

załączonym do wyjaśnień złożonych dnia 26.11.2018 r. 

Mając  na  względzie  powyższe,  zdaniem  Odwołującego  należy  uznać,  że  wykonawca 

mPay nie tylko nie wykazał przesłanek dla objęcia wyjaśnień tajemnica przedsiębiorstwa, ale 

nawet  nie  odniósł  się  do  wszystkich  przesłanek  wynikających  z  art.  11  ust.  2  ustawy  o 

zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, a to 

nie pozwala uznać, że zastrzeżenie tych informacji 

było skuteczne w świetle art. 8 ust. 3 ustawy Pzp. Wobec powyższego informacje te powinny 


zostać przekazane Odwołującemu, a zaniechanie ich udostępnienia stanowi utrudnienie dla 

skorzystania przez Odwołującego z przysługujących mu środków ochrony prawnej. 

Odnosząc  powyższą  argumentację  do  zarzutu  rażąco  niskiej  ceny  w  ofercie 

Przystępującego  wskazał,  że  zarzut  w  zakresie  niezasadnego  objęcia  wyjaśnień  tajemnicą 

przedsiębiorstwa  jest  zarzutem  podstawowym,  a  zarzut  rażąco  niskiej  ceny  jest  zarzutem 

ewentualnym,  podnoszonym  tylko  w  sytuacji  nieuwzględnienia  przez  Izbę  zarzutu  rażąco 

niskiej  ceny  oferty  Przystępującego.  Podkreślił,  że  fakt  utajnienia  wyjaśnień  uniemożliwił 

Odwołującemu możliwość zweryfikowania prawidłowego i zgodnego z zasadami rynkowymi 

kalkulacji ceny oferty mPay.  

W  zakresie  zarzutu  ewentualnego  dotyczącego  rażąco  niskiej  ceny  oferty 

Przystępującego  wskazał  na  kwestie,  iż  to  Odwołujący  posiada  ponad  7  letnie 

doświadczenie  w  obsłudze  strefy  płatnego  parkowania  w  Warszawie  oraz  danych 

statystycznych zebranych w tym okresie. Dlatego 

też zasadnie uważa, że wykonawca mPay 

mógł błędnie oszacować rzeczywisty koszt realizacji kontraktu - gdyż siłą rzeczy nie opierał 

się  na  danych  rzeczywistych,  a  tylko  na  wartościach  prognozowanych.  Wskazał  na 

postanowienia  SIWZ  z  których  wynika,  że  aby  dokonać  kalkulacji  ceny,  każdy  wykonawca 

musiał  wycenić  wszystkie  wymogi,  określone  w  Rozdziale  V  SIWZ  (opis  przedmiotu 

zamówienia). Najważniejsze z nich to: 

„2.5  Każda  zmiana  statusu  postoju  (rozpoczęcie,  zakończenie)  musi  zostać 

potwierdzona sms-

em zwrotnym do użytkownika". 

„3.16.  Zapewnienie  przez  Wykonawcę  możliwości  wnoszenia  przez  Użytkownika 

opłaty  za  postój  przy  użyciu  karty  płatniczej.  Wykorzystanie  wirtualnej  portmonetki  będzie 

nieobowiązkową funkcjonalnością dodatkową Systemu." 

„3.17.  Zabronione  jest  pobieranie od  użytkowników  jakichkolwiek  dodatkowych  opłat 

za  korzystanie  z  usługi  mobilnej  (np.  opłat  za  zasilenie  portmonetki,  obsługę  wielu 

użytkowników lub pojazdów na jednym koncie, opłat transakcyjnych)." 

W odniesieniu do powyższych wymagań podał, że Zamawiający określił, że wartość 

przedmiotu postępowania to kwota 18 000 000 zł w okresie 12 miesięcy. 

W  warunkach  zamówienia  Zamawiający  nie  określił,  jak  wysoki  będzie  wolumen 

pojedynczych  parkowań,  co  ma  zasadniczy  wpływ  na  cenę.  Jednakże  Odwołujący  posiada 

szczegółową i  rzeczywistą statystykę  liczebności  oraz kosztów  parkowań  z których wynika, 

że  w  okresie  30  listopada  2017  -  1 grudnia  2018  (czyli  w  okresie  analogicznym  do  okresu 

wskazanego  w  SIWZ,  tyle  że  rok  wcześniejszym)  faktyczna,  średnia  opłata  za  parkowanie 

wyniosła  6,17  zł.  W  związku  z  powyższym  należy  oszacować,  że  liczebność  parkowań 

wyniesie  2  917  342,  co  przełoży  się  na  obowiązek  wysyłki  5  834  684  wiadomości  SMS. 

Koszt  hurtowy  jednej  wiadomości  SMS  przy  przedmiotowej  skali  oscyluje  w  granicach  2-4 

groszy  netto.  Przyjmując  średni  koszt  wiadomości  na  poziomie  3  groszy  netto,  koszty  po 


stronie Zamawiającego wyniosą 215 299,84 zł brutto (z uwzględnieniem podatku od towarów 

i usług w wysokości 23%). Podał, że Odwołujący uzyskał stawkę jednostkową za wiadomość 

SMS  na  poziomie  2  groszy  netto.  Aby  wykon

awca  mPay  był  w  stanie  wykonać  kontrakt  w 

cenie 266 400 zł, musiałaby również przedstawić Zamawiającemu cenę 2 grosze netto za 1 

wiadomość SMS. 

Podniósł,  że    Odwołujący  przez  okres  7  lat,  w  których  obsługiwał  płatności  za 

parkowanie  w  Warszawie  to  były  one  realizowane  w  ciężar  elektronicznego  portfela 

(„wirtualna  portmonetka").  Odwołujący  oferuje  możliwość  zasilenia  portfela  na  kilka 

sposobów,  co  każdorazowo  wiąże  się  z  kosztami  transakcyjnymi.  Szacując  koszt,  z  jakim 

będzie się wiązało realizowanie płatności, należy oczywiście - poza kosztem zasilenia konta 

uwzględnić  koszt  płatności  kartą  za  parkowanie.  Bazując  na  danych  statystycznych 

Odwołującego,  średnie  zasilenie  konta  wynosi  24  zł,  a  realny  koszty  obsługi  płatności  to 

łącznie 83 160 zł. Sumując dwie tylko wartości - koszt wysyłki wiadomości SMS (przy koszcie 

jednostkowym 3 grosze netto i faktycznej wartości 6,17 zł średniego kosztu jednostkowego 

parkowania)  oraz  minimalny,  możliwy  koszt  obsługi  zasileń  portmonetki,  uzyskujemy 

min

imalną, możliwą wartość łączną 215 299,84 zł + 67 500 zł = 282 799,84 zł. 

Przy założeniu, że portmonetka będzie zasilana zgodnie ze strukturą wskazaną w Tabeli nr 

3,  zaś koszt  1 wiadomości  SMS  to 3 grosze netto to koszt  łączny  dwóch głównych pozycji 

kosztowych wyniesie: 215 29

9,84 zł + 83160 zł = 298 459,84 zł, a obie wartości są wyższe 

niż łączna cena zamówienia (266 400 zł) zaproponowana przez wykonawcę mPay. 

W  zakresie  pozostałych  zarzutów,  Odwołujący  odniósł  się  w  zasadzie  tylko  do 

naruszenia  przez  Zamawiającego  art.  89  ust.1  pkt  2  Pzp  stwierdzając  na  rozprawie,  iż 

wskazana podstawa zawiera omyłkę, gdyż właściwszą jest podstawa prawna naruszenia art. 

89  ust.1  pkt  1  Pzp,  a  dotyczących  naruszenia przepisów  ustawy  z  dn.  01  marca  2018  r.  o 

przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu. 

W  tym  zakresie  wskazał,  że  istotną  przesłanką  prawidłowego  wykonywania  usług 

płatniczych  przez  krajową  instytucją  płatniczą,  zwaną  dalej  „KIP",  w  rozumieniu  ustawy  z 

dnia  19  sierpnia  2011  r.  o  usługach  płatniczych  (dalej:  „ustawa  UP")  jest  przestrzeganie 

ogólnie obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z punktem 7.3.6. SIWZ „Pobieranie opłat 

za postój w Strefie Płatnego Parkowania Niestrzeżonego z wykorzystaniem platform/kanałów 

mobilnych",  wykonawcy  nie  wolno  przedstawiać  informacji  wprowadzających  w  błąd 

Zamawiającego  lub  mogących  mieć  istotny  wpływ  na  decyzje  podejmowane  przez 

zamawiającego  w  postępowaniu  o  udzielenie  zamówienia  pod  rygorem  wykluczenia  z 

przetargu.  Tymczasem  w  naszej  opinii,  spółka  mPay  nie  wypełnia  wymogów  powszechnie 

obowiązującego  prawa  w  zakresie  przeciwdziałania  praniu  pieniędzy,  zaś  informacja  ta 

mogła mieć istotny wpływ na decyzję Zamawiającego. 


Krajowe instytucje płatnicze (czyli. m.in. mPay) są instytucjami obowiązanymi zgodnie z art. 

2  ust.  1  pkt  3)  ustawy  AML  - 

mającymi  obowiązek  stosować  przepisy  tej  ustawy,  m.in.  w 

zakresie  stosowania  środków  bezpieczeństwa  finansowego  (dalej:  „ŚBF").  Świadczenie 

usługi  „wirtualnej  portmonetki"  stanowi  świadczenie  usługi  płatniczej  na  rzecz  klienta.  W 

związku  z  powyższym,  krajowa  instytucja  płatnicza  jest  obowiązana  do  dokonania 

identyfikacji  oraz  weryfikacji  tożsamości  klientów.  Zakres  danych,  koniecznych  do 

zidentyfikowania klienta, jest enumeratywnie wskazany w art. 36 ust. 1 pkt 1) ustawy AML - i 

zgodnie z tym przepis

em, KIP ma obowiązek pozyskać od potencjalnego klienta: 

a) 

imię i nazwisko, 

b)  obywatelstwo, 

c)          datę  urodzenia  -  w  przypadku  gdy  nie  nadano  numeru  PESEL,  oraz  państwo 

urodzenia, 

d) 

serię i numer dokumentu stwierdzającego tożsamość, 

e)  adres  zamieszkania  - 

w  przypadku  posiadania  tej  informacji  przez  instytucję 

obowiązaną, 

f) 

nazwę  (firmę),  numer  identyfikacji  podatkowej  (NIP)  oraz  adres  głównego  miejsca 

wykonywania  działalności  gospodarczej  -  w  przypadku  osoby  fizycznej  prowadzącej 

działalność gospodarczą. 

Weryfikacja  tożsamości  klienta  polega  z  kolei  -  zgodnie  z  art.  37  ustawy  AML  -  na 

potwierdzeniu 

ustalonych 

danych 

identyfikacyjnych 

na 

podstawie 

dokumentu 

stwierdzającego  tożsamość  osoby  fizycznej,  dokumentu  zawierającego  aktualne  dane  z 

wyciągu z właściwego rejestru lub innych dokumentów, danych lub informacji pochodzących 

z  wiar

ygodnego  i  niezależnego  źródła.  Powyżej  opisany  wymóg  identyfikacji  i  weryfikacji 

tożsamości  klienta  jest  określony  bezwzględnie  obowiązującymi  przepisami  prawa,  zaś 

spółka  mPay  S.A.  nie  stosuje  tych  wymogów.  Ustawa  AML  przewiduje  wyłączenia  od 

wymogu stosowania ŚBF. Istotne wyłączenie znajduje się w art. 38 tejże ustawy. Odnosi się 

on  jednak  do  pieniądza  elektronicznego  w  rozumieniu  ustawy  UP,  która  pieniądz 

elektroniczny  defini

uje  jako  „wartość  pieniężną  przechowywaną  elektronicznie,  w  tym 

magnetycznie,  wydawaną,  z  obowiązkiem  jej  wykupu,  w  celu  dokonywania  transakcji 

płatniczych,  akceptowaną  przez  podmioty  inne  niż  wyłącznie  wydawca  pieniądza 

elektronicznego". 

Zgodnie z art. 42 

ustawy AML, KIP „mogą stosować uproszczone środki bezpieczeństwa 

finansowego  w  przypadkach,  w  których  ocena  ryzyka,  o  której  mowa  w  art.  33  ust.  2, 

potwierdziła  niższe  ryzyko  prania  pieniędzy  oraz  finansowania  terroryzmu".  O  niższym 

poziomie ryzyka świadczy m.in. - zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 4) - fakt oferowania „produktów 

lub  usług  w  celu  zapewnienia  odpowiednio  zdefiniowanego  i  ograniczonego  dostępu  do 

systemu  finansowego  klientom  mającym  ograniczony  dostęp  do  produktów  lub  usług 


oferowanych  w  ramach  t

ego  systemu".  Jednakże  ust.  3  artykułu  42  zastrzega,  że 

„uproszczonych  środków  bezpieczeństwa  finansowego  nie  stosuje  się  w  przypadkach,  o 

których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 5 i 6" ustawy AML.  

W sytuacji,  w  której  mPay  S.A.  nie  identyfikuje  potencjalnego  klienta  zgodnie  z  art.  36 

ust.  1  pkt  1)  ustawy  AML  - 

i  co więcej,  nie weryfikuje tych danych,  nie ma uprawnienia do 

stosowania uproszczonych ŚBF. Klient może bowiem - bez najmniejszego problemu - podać 

dane fałszywe.  Przyjęty  przez  mPay  model  nawiązywania relacji  z klientem  wydaje się być 

contra lege wobec ustawy AML. Umożliwia on też proceder lokowania środków pieniężnych 

z  nieudokumentowanych  źródeł  w  taki  sposób,  że  jest  możliwe  założenie  wielu  kont 

płatniczych  na  fałszywe  dane  (w  tym  -  na  dane  w  sposób  oczywisty  nieprawdziwe,  np. 

„Kaczor Donald"), przetransferowanie tych środków na jedno konto prowadzone przez mPay 

a  następnie  ich  wypłatę  w  drodze  przelewu  zewnętrznego  lub  płatności  wirtualną 

portmonetką  za  pośrednictwem  operatora  płatności,  m.in.  dotpay.pl.  Co  istotne,  mPay  nie 

precyzuje  w  swoich  regulaminach;  w  jaki  sposób  weryfikuje  anonimowych  klientów  przy 

zleceniu  wypłaty,  co  generuje  istotne  ryzyko  naruszenia  ustawy  AML  (regulamin  powinien 

wyraźnie  określać  obowiązki  klientów  co  do  zakresu  danych,  które  klienci  zobowiązani  są 

udostępnić).  Wobec  powyższego  zdaniem  Odwołującego  oferta  przystępującego  z  tego 

powodu winna zostać odrzucona. 

Zamawiający  w  pisemnej  odpowiedzi  na  odwołanie  wniósł  o  jego  oddalenie  jako 

niezasadnego.  Stwierdził,  że odwołanie  winno być  oddalone,  gdyż  wskazane  w    odwołaniu 

zarzuty  nie  znajdują  potwierdzenia  w  protokole  postępowania  i  załącznikach  do  niego,  a 

przytoczone  na  uzasadnienie  zarzutów  podstawy  prawne  zostały  błędnie  zinterpretowane 

przez Odwołującego. 

Odnosząc  się  do  zarzutu  pierwszego  dotyczącego  objęcia  tajemnicą  przedsiębiorstwa 

wyjaśnień Przystępującego podał na wstępie, że zwrócić należy uwagę, iż definicja tajemnicy 

przedsiębiorstwa uległa zmianie na mocy ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o 

zwalczan

iu nieuczciwej  konkurencji  (dalej  „uznk”)  oraz  niektórych innych  ustaw  (Dz.U.  poz. 

1637).  Wprowadzony  art.  11  ust.  2  uznk  zawierający  definicję  tajemnicy  przedsiębiorstwa 

stanowi  implementację  art.  2  pkt  1  dyrektywy  2016/943/UE  w  sprawie  ochrony  niejawnego 

know-

how  i  niejawnych  informacji  handlowych  (tajemnic  przedsiębiorstwa)  przed  ich 

bezprawnym  pozyskiwaniem,  wykorzystywaniem  i  ujawnianiem.  Poprzednio  obowiązująca 

definicja tajemnicy przedsiębiorstwa określała ją jako nieujawnione do wiadomości publicznej 

informacje.  Jak  wskazano  w  uzasadnieniu  do  ustaw)'  o  zmianie  ustawy  o  zwalczaniu 

nieuczciwej  konkurencji  oraz  niektórych  innych  ustaw  chodziło  tu  o  informacje 

nieudostępnione ogółowi. Z kolei art. 2 pkt 1 dyrektywy 2016/943/UE wymaga, aby ochroną 

objąć  informacje,  które  nie  zostały  ujawnione  do  wiadomości  osób  zwykle  zajmujących  się 

tym  rodzajem  informacji,  ani  nie  są  dla  talach  osób  łatwo  dostępne.  W  konsekwencji 


projektowany  art.  11  ust.  2  u.z.n.k.  przewiduje  w  omawianych  obszarach  dostosowanie 

polskiej 

definicji  tajemnicy  przedsiębiorstwa  do  definicji  zawartej  w  art.  2  pkt  1  dyrektywy 

2016/943/UE1.  Po  nowelizacji  tylko  informacje  nieujawnione  do  wiadomości  osób  zwykle 

zajmujących się tym rodzajem informacji, które nie są dla takich osób łatwo dostępne mogą 

być uznane za spełniające definicję tajemnicy przedsiębiorstwa. Tak więc zgodnie z art. 11 

ust. 2 u.z.n.k. informacje które posiadają specjaliści zajmujący się daną dziedziną wiedzy, w 

szczególności działający na tym samym rynku konkurencyjnym, albo mogą je łatwo uzyskać 

nie  mogą  być  uznane  za  tajemnicę  przedsiębiorstwa.  Podał,  że  w  przypadku 

Przys

tępującego  za  objęciem  tajemnicą  przedsiębiorstwa  przemawiał  także  fakt,  iż  

Przystępujący wykonawca - mPay posiada status krajowej instytucji płatniczej, na podstawie 

zezwolenia  Komisji  Nadzoru  Finansowego,  wpisanej  do  rejestru  Usług  Płatniczych 

prowadzonego  przez  Urząd  Komisji  Nadzoru  Finansowego  pod  numerem  IP39/2016. 

Zamawiający  uznał,  że  w  przypadku  wykonawcy  mPay  -  posiadającego  status  Krajowej 

Instytucji 

Płatniczej,  a  więc  podmiotu  posiadającego  szczególny  status  i  obowiązanego  do 

wykazania  przed  Komisją  Nadzoru  Finansowego  jakie  szczegółowe  mechanizmy  systemu 

zarządzania  ryzykiem  i  kontroli  wewnętrznej  posiada  -  wystarczające  będzie  złożone  przez 

niego  o

świadczenie  na  temat  działań  jakie  podjął  wobec  informacji  zawartych  w 

wyjaśnieniach  odnośnie  sposobu  kalkulacji  ceny  w  celu  utrzymania  w  poufności,  przy 

zachowaniu należytej staranności. 

Nadto  wskazał,  że  w  zakresie  objęcia  tajemnicą  pisma  Zamawiającego  z  10  grudnia 

2018  r.  (nr  ZDM/DPZ/2157/18/ZZ;  ZDM- 

DPZ.3411.1025.2018.MSU)  dotyczącego 

przedstawienia dodatkowych wyjaśnień to pismo to dotyczy uszczegółowienia wyjaśnień już 

złożonych przez mPay 26 listopada 2019 r. mających wpływ na wysokość ceny — a więc w 

odpowiedzi na pierwsze wezwanie o złożenie wyjaśnień w celu ustalenia czy oferta zawiera 

rażąco niską cenę w stosunku do przedmiotu zamówienia. Stwierdził, że sposób wyjaśnienia 

rażąco niskiej ceny został prawidłowo przeprowadzony przez Zamawiającego. 

St

wierdził,  że  nawet  w  przypadku  uznania  przez  Izbę,  że  Zamawiający  niesłusznie 

poprzestał  na  odebraniu  oświadczenia  od  mPay,  i  powinien  był  żądać  przedstawienia 

dowodów na poparcie tez wskazanych przez Wykonawcę w zakresie środków jakie powziął 

w  celu  zachowania  w  tajemnicy  sposobu  wyliczenia  ceny,  to  taki  brak  odtajnienia  sposobu 

wyliczenia  ceny  nie  miał  wpływu  na  wynik  postępowania.  Zgodnie  z  art.  192  ust.  2  ustawy 

Pzp  Izba  uwzględnia  odwołanie,  jeżeli  stwierdzi  naruszenie  przepisów  ustawy,  które  miało 

wpływ  lub  może  mieć  istotny  wpływ  na  wynik  postępowania  o  udzielenie  zamówienia. 

Podkreślił, że wykonawca mPay złożył wyczerpujące wyjaśnienia sposobu wyliczenia ceny. 

Podał, że wskazane przez Odwołującego wyliczenia ceny mają charakter hipotetyczny i nie 

mog

ą  stanowić  żadnego  dowodu  w  sprawie.  Niemniej  sposób  wyliczenia  składników  ceny 

wskazany  przez  Odwołującego  jedynie  utwierdza  Zamawiającego  w  przekonaniu,  że mPay 


prawidłowo  wyliczył  cenę,  a  dodatkowe  wyjaśnienia  na  zadane  przez  Zamawiającego 

wątpliwości potwierdziły jego prawidłowość w budzących wątpliwości aspektach. 

Odnośnie  zarzutu  drugiego  dotyczącego  naruszenia  art.  89  ust.  1  pkt  3  ustawy  Pzp 

Zamawiający stwierdził, że Odwołujący nie  uzasadnił na czym miałoby polegać naruszenie 

przez  Zamawiającego  tego  przepisu. W  celu  udowodnienia,  że  złożenie  oferty  jest  czynem 

nieuczciwej  konkurencji  należałoby  wykazać,  że  Wykonawca  złożył  ofertę  na  usługi 

wycenione poniżej kosztów ich wytworzenia, w celu utrudnienia przedsiębiorcom dostępu do 

rynku. Odwołujący nie wykazał, w jakim celu Wykonawca mPay złożył ofertę o takiej cenie, 

nie wykazał w szczególności, że zrobił to w celu utrudnienia dostępu innym przedsiębiorcom 

dostępu  do  tynku  a  nie  np.  w  celach  promocyjnych.  Zarzut  naruszenia  art.  89  ust.  1  pkt  3 

ustawy P

zp należy uznać za gołosłowny i niezasadny. 

W zakresie podniesionego zarzutu naruszenia przez Zamawiającego art. 89 ust. 1 pkt 2 

ustawy Pzp poprzez zaniechanie odrzucenia oferty z uwagi na brak spełnienia przez mPay 

wymogów  ustawy  o  przeciwdziałaniu  praniu  brudnych  pieniędzy  i  finansowaniu  terroryzmu 

podał,  że  art.  89  ust.  1  pkt  2  ustawy  Pzp  dotyczy  niezgodności  treści  oferty  z  treścią 

specyfikacji  istotnych  warunków  zamówienia.  Podał,  że  zgodnie  z  pkt.  7.2.3.2  SIWZ  przed 

podpisaniem  umowy  Wykonawca  jest  zo

bowiązany  do  przedłożenia  Zamawiającemu 

odpowiednich  dokumentów  aktualnych  na  dzień  złożenia  zezwolenia  Komisji  Nadzoru 

Finansowego  na  prowadzenie  działalności  w  charakterze  Krajowej  Instytucji  Płatniczej  w 

przypadku  oferowania  usług  płatniczych  w  oparciu  o  prowadzenie  rachunków  płatniczych 

(wirtualna  portmonetka).  Stwierdził,  że  z  powodu  braku  podstaw  prawnych  wskazanych  w 

SIWZ  Zamawiający  nie  podjął  do  momentu  rozpatrywania  odwołania  czynności,  które 

zarzuca  Odwołujący,  a  które  mogą  doprowadzić  do  stwierdzenia  spełnienia  wymogów 

wymijających  z  posiadania  lub  nie  zezwolenia  Komisji  Nadzoru  Finansowego  na 

prowadzenie działalności w charakterze krajowej instytucji płatniczej. 

W  zakresie  zarzutu  naruszenia  art.  89  ust.  1  pkt  7d  ustawy  Pzp  wskazał,  że 

Zamawiający  odrzuca  ofertę,  jeżeli  jej  przyjęcie  naruszałoby  bezpieczeństwo  publiczne  lub 

istotny  interes  bezpieczeństwa  państwa,  w  tym  bezpieczeństwo  podmiotów  objętych 

jednolitym  wykazem  obiektów,  instalacji,  urządzeń  i  usług  wchodzących  w  skład 

infrastruktury kr

ytycznej, o której mowa w art. 5b ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 

r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz. U. z 2018 r, poz. 1401 i 1560), a tego bezpieczeństwa lub 

interesu nie można zagwarantować w inny sposób. Wiadomym jest, że zgodnie z art. 3 pkt 2 

lit. d ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym infrastrukturą krytyczną są 

systemy  oraz  wchodzące  w  ich  skład  powiązane  ze  sobą  funkcjonalnie  obiekty,  w  tym 

obiekty  budowlane,  urządzenia,  instalacje,  usługi  kluczowe  dla  bezpieczeństwa  państwa  i 

jego obywateli  oraz  służące  zapewnieniu sprawnego funkcjonowania organów  administracji 

publicznej,  a  także  instytucji  i  przedsiębiorców.  Infrastruktura  krytyczna  obejmuje  systemy 


finansowe. Zamawiającemu nie jest znany wykaz infrastruktury krytycznej (zgodnie z art. 5b 

ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz. U. z 2018 r., 

poz. 1401) wykaz ma charakter niejawny) więc nie może odnieść się do zarzutu w zakresie 

oceny  czy  system  usług  płatniczych  należy  do  infrastruktury  krytycznej.  Podkreślił,  że 

Odwołujący  w  żaden  sposób  nie  wykazał,  w  jaki  sposób  przyjęcie  oferty  miałoby  naruszać 

bezpieczeństwo publiczne  lub  istotny  interes  bezpieczeństwa państwa.  Nie znając podstaw 

dla jakich Odwołujący uważa, że przyjęcie oferty naruszałoby bezpieczeństwo publiczne lub 

istotny  interes  bezpieczeństwa  państwa  nie  można  ocenić,  czy  tego  bezpieczeństwa  lub 

interesu  nie  można  zagwarantować  w  inny  sposób,  niż  przez  odrzucenie  oferty.  Dlatego 

zarzut ten należy uznać za gołosłowny i niezasadny. 

Również  w  zakresie  kolejnego  podniesionego  zarzutu  Zamawiający  stwierdził,  ze  nie 

wiadomo co miał na myśli Odwołujący zarzucając naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 5 ustawy Pzp 

poprzez  nieodrzucenie  oferty  mPay,  który  w  wyniku  lekkomyślności  lub  niedbalstwa 

przedstawił  informacje  wprowadzające  w  błąd  Zamawiającego,  mogące  mieć  istotny  wpływ 

na decyzje podejmowane przez Zamawiającego w postępowaniu o udzielenie zamówienia. 

Na  chwilę  składania  ofert  i  wyjaśnień  oraz  dokumentów  brak  jest  złożonych  przez 

Wykonawcę  mPay  dokumentów  wprowadzających  w  błąd  Zamawiającego  co  do  decyzji  o 

udzieleniu zamówienia. Natomiast jeżeli  po  przedstawieniu przez  mPay  przed  podpisaniem 

umowy  informacji  o  posiadaniu  statusu  krajowej  instytucji  płatniczej  wyjdą  na  jaw 

okoliczności,  które  rzutowałyby  na  prawidłową  realizację  działań  umownych  przez 

Wykonawcę, Zamawiający posiada możliwość zgłoszenia tego faktu do organu nadzorczego 

nad 

krajowymi instytucjami płatniczymi jakim jest Komisja Nadzoru Finansowego. 

W chwili obecnej mPay jest zarejestrowany jako Krajowa Instytucja Płatnicza. Zamawiający 

nie  jest  właściwym  organem  do  oceny  prawidłowości  wpisu  Wykonawcy  do  rejestru 

prowadzonego 

przez  KNF.  Przyjmując  logikę  zarzutów  Odwołującego  można  byłoby 

stwierdzić, że Zamawiający powinien wykluczać Wykonawców, którzy zostali oskarżeni przez 

innych  uczestników  postępowania  o  naruszanie  zasad  zawodowych  dotyczących  danego 

rodzaju działalności  gospodarczej, choć formalnie nie zostało to potwierdzone przez  żadne 

organy  sprawujące  nad  nimi  pieczę  zgodnie  z  powszechnie  obowiązującymi  przepisami 

prawa. 

Nawiązując do powyższego formułowania zarzutów podał, że zgodnie z  art. 180 ust. 3 

ustawy Pzp zarzu

t musi być postawiony wyraźnie, to znaczy wskazywać konkretną czynność 

zamawiającego  mającą  zdaniem  odwołującego  naruszać  przepis  prawa  i  określić  sposób 

jego  naruszenia,  gdyż  Zamawiający  i  Krajowa  Izba  Odwoławcza  nie  mogą  domniemywać 

treści wprost niewskazanych w zarzutach i żądaniach odwołującego. 

Przystępujący  do  postępowania  odwoławczego  wykonawca  poparł  stanowisko 

prezentowane przez Zamawiającego i wniósł o jego oddalenie. 


Krajowa  Izba  Odwoławcza  rozpoznając  złożone  odwołanie  na  rozprawie  i 

uwzględniając  dokumentację  z  tego  postępowania  o  udzielenie  zamówienia 

publicznego  oraz  stanowiska  stron  postępowania  i  przystępującego  zaprezentowane 

na piśmie i do protokołu rozprawy, ustaliła i zważyła co następuje.  

Odwołanie  w  zakresie  jednego  z  podniesionych  zarzutów  jest  zasadne  i  podlega 

uwzględnieniu. 

W  pierwszej  kolejności  Izba  stwierdziła,  że  nie  została  wypełniona  żadna  z  przesłanek 

ustawowych  skutkujących  odrzuceniem    odwołania,  wynikających  z  art.  189  ust.  2  ustawy 

Pzp.  Następnie  Izba  stwierdziła,  że  Odwołujący,  wnosząc  przedmiotowe  odwołanie  w 

dostateczny sposób wykazał swój interes w złożeniu niniejszego środka ochrony prawnej w 

rozumieniu  przepisu  art.  179  ust.  1  ustawy  Pzp,    gdyż  w  razie  uwzględnienie  odwołania  to 

jego oferta mogłaby zostać wybrana jako najkorzystniejsza w tym postępowaniu.  

Również  wykonawca  mPay  S.A.,  ul.  Jasna  1/421,  00-013  Warszawa  zgłaszający 

przystąpienie do postępowania odwoławczego po stronie Zamawiającego, wykazał interes w 

rozstrzygnięciu odwołania na korzyść Zamawiającego, gdyż jego oferta została uznana przez 

Zamawiającego  za  najkorzystniejszą  w  postępowaniu  i  uwzględnienie  odwołania  mogłoby 

doprowadzić do zmiany rozstrzygnięcia postępowania o udzielenie zamówienia.   

Przed  oceną  merytoryczną  zasadności  zarzutu  pierwszego  dotyczącego  naruszenia 

przez Zamawiającego art. 8 ust. 1 i 3 Pzp, a także wskazywanego naruszenia z art. 11 ust. 4 

ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tj. Dz. U. z 2018 r. 

poz.  419  ze  zm.) 

Izba  wskazuje,  że  jawność  postępowania  o  udzielenie  zamówienia 

publicznego  jest  kluczowym  elementem  zarówno  funkcjonowania  systemu  zamówień 

publicznych  jak  i  zasadności  (transparentności)  wydatkowania  na  ten  cel  środków 

publicznych. Z powyższego stanowiska należy wywieść, że tylko w sytuacjach wyjątkowych 

istnieje  możliwość  ograniczenia  jawności  postępowania  i  to  wyłącznie  w  uzasadnionych 

przypadkach  i  po  spełnieniu  wskazanych  w  przepisach  prawa  przesłanek.  Każdy  podmiot 

starający  się  o  uzyskanie  zamówienia  finansowanego  że  środków  publicznych  winien  mieć 

powyższą kwestie na względzie. 

Izba stoi na stanowisku, że możliwość wyłączenia jawności postępowania nie może być 

nadużywana,  traktowana  rozszerzająco,  bądź  oceniana  na  zasadzie  analogii  do  innych 

sytuacji w innych postępowaniach o udzielenie zamówienia, kiedy to zastrzeżenie tajemnicy 

przedsiębiorstwa  okazało  się  skuteczne.  Zdaniem  Izby    uprawnienie  do  zastrzeżenia 

określonych  informacji  jako  tajemnicy  przedsiębiorstwa  nie  może  być  stosowane  do  gry 

konkurencyjnej  wykonawców,  lecz  ma  za  zadanie  zapewnić  im  ochronę  tajemnicy 


przedsiębiorstwa,  ściśle  w  granicach  jej  definicji,  zawartej  w  art.  11  ust.  4  (ob.2)  ustawy  o 

zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.  

W tym  zakresie wskazać należy,  że  w  dniu 4  września 2018  r.  weszła w  życie ustawa  z  5 

lipca 2018 r. o zmianie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji oraz niektórych innych 

ustaw  (Dz.U.  z  2018r  poz.  1637).  Transponuje  ona  do  prawa  polskiego  dyrektywę 

Parlamentu  Europejskiego  i  Rady  (UE)  2016/943  z  8  czerwca  2016  r.  w  sprawie  ochrony 

niejawnego know-

how i niejawnych informacji handlowych (tajemnic przedsiębiorstwa) przed 

ich  bezprawnym  pozyskiwaniem,  wykorzystaniem  i  ujawnianiem.  Skutkiem  wejścia  w  życie 

noweli są zmiany w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji z 16 kwietnia 1993 r. (t.j. 

Dz.U. z 2018 r. poz. 419 ze zm.; dalej: u.z.n.k.) dotyczące m.in. art. 11 uznk odnoszącego 

się do tajemnicy przedsiębiorstwa. Obecnie przepisem odnoszącym się wprost do tajemnicy 

przedsiębiorstwa  jest  przepis  art.  11  ust.  2  uznk,  który  stanowi,  że  ”przez  tajemnicę 

przedsiębiorstwa  rozumie  się  informacje  techniczne,  technologiczne,  organizacyjne 

przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub 

w  szczególnym  zestawieniu  i  zbiorze  ich  elementów  nie  są  powszechnie  znane  osobom 

zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o 

ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu 

należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności”.  

Aby  wykazać  skuteczność  zastrzeżenia  informacji  jako  tajemnicy  przedsiębiorstwa, 

wykonawca  zobowiązany  jest  wykazać,  że  zastrzeżona  informacja  spełnia  łącznie 

wystąpienie następujących o których mowa w art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej 

konkurencji: 

informacja ma charakter  techniczny,  technologiczny,  organizacyjny  przedsiębiorstwa 

lub inny posiadający wartość gospodarczą, 

jako  całość  lub  w  szczególnym  zestawieniu  i  zbiorze  ich  elementów  nie  jest 

powszechnie  znana  osobom  zw

ykle  zajmującym  się  tym  rodzajem  informacji  albo  nie  jest 

łatwo dostępna dla takich osób, 

uprawniony  do  korzystania  z  informacji  lub  rozporządzania  nimi  podjął,  przy 

zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania jej w poufności. 

Ustawoda

wca  w  art.  11  ust.  2  uznk,  przesądził,  że  zastrzegana  informacja  ma  mieć 

charakter  techniczny,  technologiczny,  organizacyjny  przedsiębiorstwa  lub  inny  posiadający 

wartość  gospodarczą.  Podkreślenia  wymaga,  że  przesłanka  „posiadający  wartość 

gospodarczą”  odnosi  się  nie  tylko  do  informacji  „innej”,  ale  także  informacji  technicznej, 

technologicznej  i  organizacyjnej.  W  doktrynie  wskazuje  się,  że  ochronie  na  gruncie  uznk 

podlegają wyłącznie informacje, które odznaczają się „wartością gospodarczą”. Tym samym 

wymóg  posiadania  wartości  gospodarczej  przez  zastrzeżone  jako  tajemnica  informacje, 

postrzegać  należy  jako  dodatkowy  element  konstytutywny  tajemnicy  przedsiębiorstwa  (E. 


Wojcieszko-

Głuszko, Tajemnica przedsiębiorstwa i jej cywilnoprawna ochrona na podstawie 

prz

episów  prawa  nieuczciwej  konkurencji,  Prace  Instytutu  Prawa  Własności  Intelektualnej 

UJ,  2005/86). 

Konsekwencją  takiego  stanu  prawnego  jest  to,  że  nie  wystarcza  samo  

stwierdzenie  bez  wykazania,  iż  dana  informacja  ma  charakter  techniczny,  handlowy  czy 

tech

nologiczny,  ale  musi  także  ona  przedstawiać  pewną  wartość  gospodarczą  dla 

wykonawcy  właśnie  z  tego  powodu,  że  pozostanie  poufna.  Taka  informacja  może  być  dla 

wykonawcy  źródłem  jakichś  zysków  lub  pozwalać  mu  na  zaoszczędzenie  określonych 

kosztów. Powyższe w uzasadnieniu potrzeby objęcia wyjaśnień tajemnicą przedsiębiorstwa 

winno  być  jednoznacznie  wykazane.  Izba  zauważ  także,  iż  opisanie  i  wykazanie  podstaw 

takiej  decyzji  wykonawcy  jest  zadaniem  trudnym,  gdyż    wykonawca  musi  z  jednej  strony 

wykazać  podstawy  do  objęcia  określonych  treści  tajemnicą  zgodnie  z  wymaganiami 

ustawowymi,  a  z  drugiej  nie  ujawnić  jej  w  opisie.  Podkreślić  należy,  że  dla  wymaganego 

„wykazania” nie wystarczą same deklaracje i twierdzenia. 

Zastrzeżenie  jawności  informacji  ze  względu  na  tajemnicę  przedsiębiorstwa  stanowi 

wyjątek  od  zasady  jawności  postępowania,  w  związku  z  tym  przesłanki  umożliwiające  jego 

zastosowanie  powinny  być  interpretowane  ściśle.  Nie  można  uznać  za  skuteczne 

zastrzeżenia jawności oferty jedynie w celu uniemożliwienia innym wykonawcom weryfikacji 

ich  prawidłowości,  bez  względu  na  rzeczywiste  spełnienie  przesłanek  umożliwiających 

zastrzeżenie  informacji  jako  tajemnicy  przedsiębiorstwa.  Utrzymanie  przez  Zamawiającego 

takiego zastrzeżenia, z jednej strony stanowi rażące naruszenie nie tylko art. 8 ust. 1-3 Pzp, 

ale  również  zasady  równego  traktowania  wykonawców  i  poszanowania  zasad  uczciwej 

konkurencji (por wyrok KIO z dnia 09.01.2018 r. sygn.. KIO 2633/17; z dnia 10 maja 2018 r. 

sygn.. KIO 783/18 )

, a także może stanowić naruszenie art. 89 ust.1.pkt 1 Pzp. 

Przechodząc  do  oceny  zasadności  przedmiotowego  zarzutu  wskazać  należy,  że  już  z 

analizy  samej  treści  uzasadnienia  udzielonych  Zamawiającemu  wyjaśnień  z  dnia  26 

listopada oraz 13 grudnia 2019 roku wynika, że nie zostały spełnione łącznie wymagania z 

art.  11  ust.  2  uznk.    Przystępujący  w  wyjaśnieniu  na  stronie  pierwsze  stwierdza,  że  tą 

tajemnicą  jest    tylko    „sposób  wyceny  i  szacowania  tego  rodzaju  usług„  a  wiedza  z  tym 

związana  „stanowi  dla  wykonawcy  informacje  o  charakterze  organizacyjnym”.  Już  w 

następnym  akapicie  mPay  stwierdza,  że  „Powyższe  stanowi  o  wypełnieniu    przesłanek 

definiujących  tajemnicę  przedsiębiorstwa  w  rozumieniu  art.  11  ust  4  uznk  i  potwierdza 

zasadność  dokonanego  przez  Wykonawcę  zastrzeżenia”.  Z  powyższego  jednoznacznie 

wynika, że Przystępujący wskazał tylko na jedna z kilku wymaganych  w art. 11 ust.2 uznk 

przesłanek,  a  mimo  tego  stwierdził,  że  zastrzeżenia  wypełniają  przesłanki  definiujące 

tajemnicę przedsiębiorstwa.  

Jak  wyżej  wskazano  w  uzasadnieniu  przyczyn  objęcia  tajemnica  przedsiębiorstwa  części 

treści  oferty,  należy  wykazać  w  wyjaśnieniach  łączne  spełnianie  przesłanek  wskazanych  w 


art.  11  ust.2  uznk.  W  tych  wyjaśnieniach  wskazano  –  nie  wykazano,  w  zasadzie  tylko  na 

jedną z przesłanek odnoszących się kwestii organizacyjnych zasad i sposobu kalkulowania 

ceny ofertowej. 

Izba  dokonała  także  oceny  treści  zastrzeżonej  części  wyjaśnień  Przystępującego  w 

zakresie  zasad  kalkulowania  ceny  ofertowej  i  uznała,  że  treści  tam  zawarte  nie  wypełniają 

łącznie  przesłanek  wskazanych  w  art.  11  ust.2  uznk,.  Podkreślić  należy,  że  w  treści 

wyjaśnień,  po  pierwsze,  niema  treści,  które  uzasadniałyby  obiektywną  możliwość 

zastrzeżenia  zawartych  tam  Informacji,  a  po  drugie,  zawarto  w  nich  także  treści  które 

stanowią informacje ogólnodostępne. Nie wykazano także, że wyjaśnienia jako całość lub w 

szczególnym  zestawieniu  i  zbiorze  ich  elementów  mogą  stanowić  tajemnicę 

przedsiębiorstwa. 

Dokonując analizy treści np. wyjaśnień z 26 listopada należy jednoznacznie wywieść, że 

zwarte  tam 

treści  w  ogromnej  większości  nie  zawierają  żadnych  treści  mogących  być 

zakwalifikowanych  jako  tajemnica  przedsiębiorstwa.  Przykładowo  Izba  wskazuje,  że  część 

objęta  tajemnicą  zawiera  np.  ogólny  opis  czym  kierował  się  Przystępujący  kalkulując  cenę 

oferty,  cyt.: 

„  Z  uwagi  na  to  Wykonawca  posiadając  szczegółową  i  kompleksową  wiedzę 

dotyczącą  świadczenia usług  objętych  przedmiotem  zamówienia dokonał  kalkulacji  Ceny  w 

taki  sposób,  że  jest  ona  realna  i  możliwe  jest  wykonanie  za  nią  zamówienia  z  należytą 

starannością  i  w  żaden  sposób  nie  wskazuje  na  zamiar  realizacji  zamówienia  poniżej 

kosztów  własnych  Wykonawcy,  a  ponadto  pozwala  na  osiągnięcie  zysku”.  Następnie  w 

części  dotyczącej  kalkulacji  ceny  Przystępujący  wskazał  na  przyjęte  założenia  kalkulacji 

przywołując  treści  SIWZ,  a  także  wskazał  na  ogólnodostępne  informacje  że  stron 

internetowych w zakresie średniej wartości jednej opłaty mobilnej za jedno parkowanie oraz 

średniego  tempa  wzrostu  ilości  parkowań.  Podobny  opis  bez  jakiejkolwiek  treści  mogącej 

mieć  wpływ  na  potrzebę  objęcia  tych  informacji  tajemnicą  przedsiębiorstwa  Przystępujący 

zawarł także w opisie kosztów osobowych, czynników wpływających na cenę, itp. 

Biorąc powyższe pod uwagę Izba uznała, że w analizowanej sprawie Przystępujący nie 

sprostał  ciężarowi  łącznego  udowodnienia  przesłanek  definicji  legalnej  pojęcia  „tajemnicy 

przedsiębiorstwa”.  W  konsekwencji  zaś  Zamawiający  z  naruszeniem  art.  8  ust.  1  i  ust.  3 

ustawy  Pzp  zaniechał  czynności  odtajnienia  spornych  informacji.  Zamawiający  dokonał 

oceny  oferty  w 

sytuacji,  kiedy  w  sposób  bezpodstawny  utrzymał  dokonane  przez 

Przystępującego zastrzeżenie treści w sytuacji, kiedy jakiekolwiek przesłanki w tym zakresie 

nie  zostały  spełnione.  Zagadnienie  odnoszące  się  do  sposobu  kalkulacji  ceny  za  pomocą 

zwykłych działań matematycznych nie może stanowić tajemnicy przedsiębiorstwa.  

Izba  nie  uznała  za  zasadne  stanowiska  Zamawiającego,  iż  wystarczającym  dla 

uwzględnienia wniosku o objecie tajemnicą przedsiębiorstwa wyjaśnień Przystępującego był 

fakt, iż mPay posiada status krajowej instytucji płatniczej, na podstawie zezwolenia Komisji 


Nadzoru  Finansowego,  wpisanej  do  rejestru  Usług  Płatniczych  prowadzonego  przez  Urząd 

Komisji  Nadzoru  Finansowego  pod  numerem  IP39/2016.  W  odniesieniu  do  tego 

Zamawiający  jak  stwierdził  w  odpowiedzi  na  odwołanie  uznał,  że  w  przypadku  wykonawcy 

mPay - 

posiadającego status Krajowej Instytucji Płatniczej  wystarczające jest złożone przez 

niego samego 

oświadczenia (bez potrzeby żądania dowodów) na temat działań jakie podjął 

wobec  informacji  zawart

ych  w  wyjaśnieniach  odnośnie  sposobu  kalkulacji  ceny  w  celu 

utrzymania  w  poufności,  przy  zachowaniu  należytej  staranności.  Izba  stwierdza,  ze  dla 

uznania  zasadności  i  prawidłowości  dokonanego  zastrzeżenie  nie  jest  istotne,  jaki  podmiot 

dane  informacje  składa,  ale  to  czy  wypełniają  one  w  pełni  wymagania  ustawowe  w  tym 

zakresie. 

Brak  jest  również  zdaniem  Izby  możliwości  wykazania  potrzeby  objęcia  wyjaśnień 

rażąco niskiej ceny oferty z powoływaniem się na kwestie, że rzekomo wykonawcy z którymi 

przy  realizacji 

tego  zamówienia  ma  współpracować  Przystępujący,  postawili  takie 

wymagania.  

Izba  uznała,  że  z  analizy  załączonych  do  wyjaśnień  dokumentów  ofertowych  podmiotów 

trzecich  nie  wynika

,  iż  podmioty  te traktują przekazane Przystępującemu oferty  współpracy 

traktu

ją  jako  tajemnicę  swego  przedsiębiorstwa.  Przystępujący  dla  poparcia    swojego 

stanowiska w tej kwestii nie wykazał, że również podmioty te  podjęły jakiekolwiek działania 

celem  zachowania  tych  danych  w  poufności.  Na  tę  okoliczność  nie  przedstawiono 

Zamawiaj

ącemu i Izbie żadnego dowodu. Uzasadnienie sporządzone przez Przystępującego 

prowadziło do  wniosku, że jest to wyłącznie tajemnica przedsiębiorstwa przystępującego, a 

nie  jego  kontrahentów.  Ponadto  przystępujący  omówił  jedynie  własne  działania 

podejmowane 

celem  zachowania  własnej  tajemnicy  przedsiębiorstwa  w  poufności.  Wobec 

powyższego  stwierdzono,  że  Przystępujący  nie  może  traktować  jako  tajemnicy 

przedsiębiorstwa  danych  jego  kontrahentów,  nie  wykazując  w  sposób  jednoznaczny,  że 

warunkują zaangażowanie się w przedsięwzięcia po stronie Przystępującego po warunkiem 

zachowania w tajemnicy udostępnionych wykonawcy usług i dostaw.( podobnie wyrok KIO z 

dnia 6 lutego 2019 roku sygn.. akt KIO 131/19) 

Tym  samym  zarzut  odwołania  w  zakresie  niezasadnego  objęcia  tajemnicą 

przedsiębiorstwa  wyjaśnień  w  zakresie  zaoferowanej  ceny  Izba  uznała  za  zasadny,  a  jego 

uwzględnienie skutkowało uwzględnieniem całości odwołania. 

Z

e  względu  na  stwierdzenie  Odwołującego  zarówno  w  treści  odwołania  jak  i  na 

rozprawie w KIO, iż kolejny zarzut dotyczący rażąco niskiej ceny oferty Przystępującego jest 

zarzutem  ewentualnym  Izba  uznając  zasadność  dopuszczalności  takiego  formułowania 

zarzutów odstąpiła od rozpoznawania zarzutu rażąco niskiej ceny oferty ( por. Uchwała SN z 

18.10.2013  r.  (III  CZP  58/13, 

www.sn.pl

).  Podkreślić  należy,  że  Odwołujący  –  w  związku  z 

nieznajomością  wyjaśnień  –  sformułował  ten  zarzut  jako  zarzut  ewentualny,  na  wypadek 


nieuwzględnienia  przez  Izbę  zarzutu  dotyczącego  zaniechania  ujawnienia  wyjaśnień, 

zaznaczając,  że  nie  jest  w  stanie  podjąć  szczegółowej  polemiki  z  uwagi  na  nieznajomość 

tego  dokumentu.  Wobec  uwzględnienia  zarzutu  głównego  zarzut  ewentualny  nie  podlegał 

rozpoznaniu.  Odnosząc  się  do  tego  stanowiska,  podkreślenia  wymaga  kwestia,  że  to  od 

decyzji Odwołującego zależy, jakie zarzuty podnosi w odwołaniu i w jaki sposób je formułuje. 

W  ocenie  Izby  żaden  przepis  ustawy  Pzp  nie  stoi  na  przeszkodzie  temu,  aby  w  odwołaniu 

podnieść zarzuty główny oraz – na wypadek jego nieuwzględnienia – zarzut ewentualny. Co 

więcej,  w  przypadku  nieujawnienia  przez  zamawiającego  określonego  dokumentu 

konkurenta  (w  rozpoznawanej  sprawie 

–  wyjaśnień  dotyczących  ceny),  sformułowanie 

zarzutu  zaniechania  jego  ujawnienia  oraz  zarzutu  ewentualnego  dotyczącego  skutków 

ewentualnej  wadliwości  takiego  dokumentu  (tj.  zaniechania  odrzucenia  oferty  czy 

wykluczenia  wykonawcy  z  postępowania),  jest  działaniem  racjonalnym  i  uzasadnionym. 

Trudno  bowiem  wykazać  na  zasadność  stawiania  zarzutu  sformułowanego  tylko  na  bazie 

domy

słów  i  wątpliwości  co  do  wielkości  zaoferowanej  ceny.  Jednocześnie  podniesienie 

takiego zarzutu bez wskazania na jego ewentualny charakter zobowiązywałoby Izbę do jego 

rozpatrzenia,  co  z  kolei  narażałoby  Odwołującego  na  odrzucenie  ewentualnego  kolejnego 

od

wołania  wniesionego  po  zapoznaniu  się  z  wyjaśnieniami,  z  uwagi  na  powagę  rzeczy 

osądzonej. W takich sytuacjach za właściwą decyzję wykonawcy należy uznać zaskarżenie 

w  pierwszej  kolejności  zaniechania  ujawnienia  wyjaśnień  kalkulacji  ceny  oferty 

Przystępującego,  a  następnie    po  zapoznaniu  się  z  ich  treścią  podjęcie  decyzji  w 

przedmiocie  ewentualnego 

wniesienia  odwołania  wobec  zaniechania  odrzucenia  oferty  z 

rażąco niską ceną.   

Kolejnym zarzutem podniesionym w odwołaniu jest zarzut naruszenia art. 89 ust.1 pkt 2 

Pzp  odnoszący  się  do  nieodrzucenia  oferty  Przystępującego  z  powodu    braku  spełnienia 

wymogów  wynikających z ustawy z dn. 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy 

oraz  finansowaniu  terroryzmu, 

gdyż  to  nie  gwarantowało  realizacji  zamówienia  zgodnie  z 

przepisami  prawa  powszechnie  obowiązującego.  W  trakcie  rozprawy  na  pytanie  Izby  o 

wskazanie  z  którym  postanowieniem  SIWZ  oferta  Przystępującego  jest  niezgodna,  gdyż  o 

takiej  niezgodności  jest  mowa  w  przepisie  art.  89  ust.1  pkt  2  Pzp  Odwołujący  podał,  że 

ustalony 

stan  faktyczny  bardziej  nawiązuje  do  naruszenia  art.  89  ust.1  pkt  1  Pzp  tj. 

niezgodności  oferty  z  ustawa,  a  konkretnie  z  ww.  ustawą  „AML”.  Odwołujący  wywodził,  że 

niezgodność ta wynika w szczególności z faktu, że Przystępujący nie przewidział  w ofercie 

wysyłania do podmiotów parkujących samochody smsów z prośbą o podanie szczegółowych 

danych  ewidencyjnych,  tak  aby  możliwe  było  sprawdzanie,  czy  z  środki  zgromadzone  w 

„wirtualnej  portmonetce”  pochodzą  z  legalnych  źródeł.  Stwierdził  nadto,  że  w  oparciu  o 

zgromadzone  tam  środki  można  dokonywać  zakupu  innych  przedmiotów  niż  usługi 

parkowania, 

bądź  dokonywania  transferu  pieniędzy  dla  innych  podmiotów.    Powyższe 


naruszenie 

zdaniem Odwołującego stanowi także podstawę do odrzucenia oferty w związku 

możliwością  naruszenia  bezpieczeństwa  państwa  lub  bezpieczeństwa  publicznego  o 

którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 7d Pzp. 

Izba uznała niezasadność  obu ww. zarzutów.  

Na wstępie oceny powyższych zarzutów wskazać należy, że Odwołujący uznał, iż  oferta 

Przys

tępującego  winna  być  odrzucona,  gdyż  złożenie  takiej  oferty  narusza  przepisy  ww. 

ustawy  o  przeciwdziałaniu  praniu  pieniędzy  oraz  finansowaniu  terroryzmu,  a  tym  samym 

narusza  bezpieczeństwo  państwa  i  bezpieczeństwo  publiczne.  Odwołujący  żadnych 

dowodów wskakujących, że przy przyjęciu oferty Przystępującego wystąpi zagrożenie prania 

pieniędzy nie przedstawił oczekując, że to KIO przeprowadzi  w tym zakresie postępowanie 

dowodowe. 

Zdaniem  Izby  podkreślić  należy,  że  zgodnie  z  art.  10  ustawy  AML  organami 

właściwymi w sprawach przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu jest 

minister finansów  oraz  Generalny  Inspektor  Informacji  Finansowej,  a  przedmiotową ustawę 

stosuje  się  wtedy,  gdy  kwota  transferu  środków  lub  płatności  przekracza  1000  euro.  Z 

p

owyższego wywieść należy, że również te organy są właściwe do ustalenie, czy dany czyn 

został popełniony. Tym samym Izba może orzec o odrzuceniu oferty wykonawcy w stosunku 

do  którego  nastąpi  ustalenie  przez  ww.  organy,  iż  dopuścił  się  czynu  prania  pieniędzy  lub 

finansowania  terroryzmu. 

W ustawie Pzp brak jest kognicji KIO do czynienia ustaleń w tym 

zakresie.  Orzeczenie  Izby  opiera  się  na  wykazanych  przez  stronę  dokumentach  to 

potwierdzających.  Zdaniem  Izby,  nieadekwatnym  jest  sięganie  po  wiązanie  płatności  za 

usługę parkowania z przestępstwem z art. 299 §1kk dotyczącego prania brudnych pieniędzy, 

chociażby  z  powodu,  że  zwykle  opłata  za  parkowanie  -  co  wynikam  z  wyliczeń  złożonych 

ofert  wykonawców  wynosi  zwykle  od  kilku  do  kilkunastu  złotych.  W  żaden  sposób 

Odwołujący  nie  wykazał,  że  środkami  zgromadzonymi  w  wirtualnej  portmonetce  można 

płacić za zakup innych towarów i usług czy też transferować duże sumy pieniężne do innych 

podmiotów. Podkreślić należy także, iż pobieranie opłat za parkowanie wynika z art. 13 ust. 1 

pkt  1  ustawy  o  drogach  publicznych  zgodnie  z  którym  „korzystający  z  dróg  publicznych  są 

obowiązani  do  ponoszenia  opłat  za  parkowanie  pojazdów  samochodowych  na  drogach 

publicznych w strefie płatnego parkowania”. Opłaty pobierane są na podstawie art. 13b ust. 1 

ww. ustawy.  

Podstawową  przesłanką  mająca  wpływ  na  oddalenie  tego  zarzutu  jest  fakt,  iż 

Odwołujący  nie  miał  podstaw  prawnych  do  jego  postawienia,  gdyż  Zamawiający  na  tym 

etapie  nie  naruszył  przepisów  ustawy  o  których  mowa  w  art.  180  ust.1  Pzp..  Otóż  zwrócić 

należy  uwagę  na  fakt,  że  zgodnie  z  opisem  przedmiotu  zamówienia  Zamawiający  w  SIWZ 

przewidział  „tylko”  możliwość  płacenia  za  usługę  parkowania  za  pomocą  wirtualnej 

portmonetki,  dopuszczając  także  inne  sposoby  płatności  co  wynika  z  treści  postanowienia 


pkt  3.16  Rozdziału  V,  iż  „Wykorzystanie  wirtualnej  portmonetki  będzie  nieobowiązkową 

funkcjonalnością dodatkową Systemu."  

Nadto 

Zamawiający w SIWZ ustalił, że  jeśli wykonawca zamówienia będzie w oparciu o pkt. 

7.2.3.2  SIWZ  oferował  usługi  płatnicze  w  oparciu  o  prowadzenie  rachunków  płatniczych 

(wirtualna  portmonetka)  to  przed  podpisaniem  umowy  jest  zobowiązany  do  przedłożenia 

Zamawiającemu odpowiednich dokumentów aktualnych na dzień ich złożenia, tj. zezwolenia 

Komisji Nadzoru Finansowego na pr

owadzenie działalności w charakterze Krajowej Instytucji 

Płatniczej.  Tym  samym  na  tym  etapie  postępowania  Zamawiający  nie  dokonywał  żadnych 

ustaleń  w  tym  zakresie.  Dlatego  też  zarzucanie  Zamawiającemu  naruszenia  przepisów 

ustawy Pzp, których nie mógł na tym etapie zastosować jest co najmniej przedwczesne.   

Izba  uznała  za  wiarygodne  stanowisko  Przystępującego  –  przy  braku  dowodów 

przeciwnych że strony Odwołującego, że platforma mPay na której Przystępujący  zamierza 

oferować  usługi  wirtualnej  portmonetki  dla  uiszczania  opłat  parkingowych  nie  umożliwia 

dokonywania  zakupów  na  portalach  internetowych,  a  stanowisko  Odwołującego  w  tej 

sprawie opiera się na nie znanych Przystępującemu założeniach.   

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Zamawiającego art. 89 ust.1 pkt 7d Pzp to 

wskazać  należy,  że  przepis  ten  odnosi  się  wyłącznie  do  zamówień  dotyczącym  istotnego 

interesu  bezpieczeństwa  państwa.  Mimo  faktu,  że  brak  jest  definicji  legalnej  pojęć 

„bezpieczeństwa  publicznego”  oraz  „istotnego  interesu  bezpieczeństwa  państwa”,  to 

z

daniem Izby z taka sytuacją będziemy mieli do czynienia w szczególności, gdy dotyczy ono 

takich wartości jak suwerenność, międzynarodowa pozycja, niepodległość, nienaruszalność 

terytorium,  obronność  państwa.  Bezpieczeństwo  publiczne  to  ogół  warunków  i  instytucji 

chroniących  życie,  zdrowie,  mienie  obywateli,  ustrój  i  suwerenność  państwa  przed 

zjawiskami groźnymi  dla  ładu  prawnego  oraz  mogącymi  zakłócić  normalne  funkcjonowanie 

obywateli, godzącymi w przyjęte normy postępowania. Nie będzie według Izby zagrożeniem 

istotnego  interesu  bezpieczeństwa  państwa  lub  bezpieczeństwa  publicznego  nawet 

uzyskanie  informacji  o  możliwości  jego  wystąpienia.    Zdaniem  Izby  próba  łączenia 

bezpieczeństwa państwa  czy  bezpieczeństwa publicznego,  a także przeciwdziałania  prania 

pieniędzy  i  finansowania  terroryzmu  z  uiszczaniem  opłat  za  parkowanie do  których stosuje 

się  przepisy  prawa  administracyjnego-  ustawy  o  drogach  publicznych,  jest  niezasadne  i 

niewykazane. 

Izba za niezasadne uznała zarzuty dotyczące naruszenia art. 89 ust.1 pkt 5 Pzp oraz 

art. 89 ust.1 pkt 3 Pzp. Odwołujący zarówno na rozprawie jak i w uzasadnieniu odwołania nie 

wskazał na czym te zarzuty miałyby polegać, podając tylko w odpowiedzi na pytanie Izby, iż 

wskazane  zarzuty  są  związane  z  zarzutem  naruszenia  ustawy  „AML”.  W  zakresie  zarzutu 

naruszenia  art.  89  ust.1  pkt  5  Pzp  wskazać  należy,  iż  dotyczy  on  sytuacji  występującej  w 

postepowaniach  dwuetapowych,  kiedy  najpierw  dokonywana  jest  ocena  spełniania  przez 


wykonawców  warunków  podmiotowych  lub  w  postepowaniach,  kiedy  złożenie  oferty  jest 

możliwe  tylko  po  zaproszeniu  wykonawcy  do  jej  złożenia.  Tutaj  mamy  postępowanie 

jednoetapowe i nie mamy etapu zapraszania do składania ofert. 

Izba  nie  znalazła  podstaw  do  przyjęcia  naruszenia  przez  Zamawiającego  przepisu 

art. 24  ust.1 pkt 17  Pzp tj., 

podania przez wykonawcę w ofercie nieprawdziwych informacji 

mogących  mieć  istotny  wpływ  na  wynik  postępowania.  Odwołujący  nie  wykazał  aby 

Przystępujący  takie  informacje  zawarł  w  ofercie  lub  składanych  Zamawiającemu 

wyjaśnieniach. 

W zakresie składanych dowodów przez Odwołującego Izba nie dopuściła dowodu ze 

zrzutu że strony telefonu z której miałaby wynikać możliwość płacenia za pomocą wirtualnej 

portmonetki  za  nabywanie  towarów  i  usług.  Izba  uznała  opozycje  w  tym  zakresie 

Zama

wiającego  i  Przystępującego,  że  przedstawianie  takiego  dowodu  na    rozprawie  i  w 

takiej  formie  pozbawiałoby  uczestników  postępowania  możliwości  oceny  czy  aplikacja  w 

oparciu,  o  które  miałyby  być  przedstawione  powyższe  dane  jest  prawidłowa  i  legalna.  Izba 

ni

e zaliczyła w poczet dowodów opinii doręczonej tylko Izbie po zamknięciu rozprawy. Izba 

uznała,  że  wskazane  powyższe  dowody  że  względu  na  ustalony  stan  faktyczny  nie  mają 

wpływu na wynik postępowania odwoławczego.   

W  zakresie  kosztów  postępowania  Izba  –  co  wynika  z  sentencji  orzeczenia  - 

częściowo  uwzględniła  i  częściowo  oddaliła  odwołanie.    W  odwołaniu  podniesiono  pięć 

zarzutów  z  których  jeden  dotyczący  rażąco  niskiej  ceny  oferty  nie  był  rozpatrywany  i  tym 

samym  ocenie  podlegały  4  zarzuty.  Odwołanie  okazało  się  zasadne  w  stosunku  1/4  i 

chybione  w  pozostałej  części.  Kosztami  postępowania,  odnoszącymi  się  tylko  do  kosztu 

wpisu 

–  brak  innych  wniosków  kosztowych,  obciążono  w  ¼  Zamawiającego  i  w  ¾ 

Odwołującego. W świetle art. 192 ust. 10 ustawy Pzp, strony ponoszą koszty postępowania 

odwoławczego stosownie do jego wyniku, z zastrzeżeniem art. 186 ust. 6.  Na prawidłowość 

rozliczenia  kosztów  według  wyniku  sprawy  wskazał  między  innymi  Sąd  Okręgowy  w 

Warszawie, który w postanowieniu z dnia 12 października 2018 r. sygn. akt XXIII Ga 1123/18 

uznał,  że  wynik  sprawy  winien  być  badany  w  odniesieniu  do  ilości  uwzględnionych  i 

oddalonych  zarzutów.  Na  przyjęcie  takiego  stanowiska,  w  ocenie  Sądu  Okręgowego, 

pozwala przepis 5 ust. 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 marca 2010 r. w 

sprawie  wysokości  i  sposobu  pobierania  wpisu  od  odwołania  oraz  rodzajów  kosztów  w 

postępowaniu odwoławczym i sposobu ich rozliczania.   

Izba  orzekła  jak  w  sentencji  wyroku,  orzekając na  podstawie  przepisów  art.  190  ust.7, 

191 ust.2 i 192 ust. 2  ustawy Pzp      


O kosztach postępowania orzeczono stosownie do wyniku, na podstawie art. 192 ust. 9 i 

10  ustawy  Pzp,  oraz  w  oparciu  o  przepisy  §  3  pkt.1a)  rozporządzenia  Prezesa  Rady 

Ministrów  z  dnia  15  marca  2010  roku  w  sprawie  wysokości  i  sposobu  pobierania  wpisu  od 

odwołania  oraz  rodzajów  kosztów  w  postępowaniu  odwoławczym  i  sposobu  ich  rozliczania 

(Dz. U. Nr 41 poz. 238).   

Przewodniczący:     

…………………….   


wiper-pixel